In november 2011 reisde 4Aviation voor de vierde keer naar Griekenland vanwege de luchtmacht open dagen, elk jaar georganiseerd over een periode van vier dagen ter ere van hun beschermheilige. We zouden niet worden teleurgesteld.

De eerste hindernis was het vroege tijdstip van vertrek vanaf Schiphol, op vrijdag 4 november, voor de meesten van de 16 man sterke groep. Maar iedereen was om vijf uur in de morgen mooi op tijd bij het ontmoetingspunt en de groep vertrok (sommigen nog slaperig) naar Griekenland. Eenmaal aangekomen in Athene bleek tot ieders opluchting de bagage netjes meegekomen te zijn. Nadat de twee blauwe VW busjes (ons vervoer voor de komende dagen) en de drie nog missende leden van de groep die op eigen gelegenheid waren gekomen waren opgepikt, konden we vertrekken voor een flink stuk rijden richting Volos waar we onze eerste nacht zouden gaan doorbrengen. Maar niet voordat we even waren gestopt in een voorstad van Athene voor een leuke F-104, en we onze eerste indrukken van het Griekse verkeer hadden opgedaan. Het laatste wapenfeit van de dag was het avondeten, we vonden zowaar een niet al te onaardig restaurant met een slimme zakenman als chef die de lange eettafel vol zette met heerlijke gerechten en daarvoor in de plaats een flinke stapel euro biljetten van ons retour kreeg (maar naar onze begrippen nog steeds een goede deal!).

De volgende ochtend, een zaterdag (5 november), was het weer vroeg opstaan omdat we nog een uurtje moesten rijden en we aan de poort van de eerste vliegbasis, Larissa, wilden staan als die om negen uur open ging. Echter het weer leek in eerste instantie tegen te gaan vallen, droog maar grijs zonder enige spoor van zon, vandaar dat er besloten werd om eerst een paar wrecks & relics te “doen” in de buurt van Larissa. Eenmaal aan de poort was het een kwestie van tien minuten wachten totdat base security genoeg overtuigd was van onze goede bedoelingen en we een escorte kregen naar het platform waar een kleine static was opgezet. Zoals we al hadden verwacht waren er slechts een handjevol vliegtuigen opgesteld, maar dat is gewoon hoe deze open dagen zijn opgezet: klein en met weinig poespas. Het voordeel is: er is bijna niemand, behalve jezelf en een ongeveer even groot aantal militair personeel, en misschien nog een paar geïnteresseerden lokale burgers. Het draait om de kwaliteit, niet om kwantiteit. Helaas was het weer nog steeds niet om over naar huis te schrijven, zonder vooruitzicht op snelle verbetering. Ter compensatie werd even gevraagd of de vliegtuigen in het “memorial park” ook gefotografeerd mochten worden, en dat werd toegestaan. Traditioneel mochten de paar toestellen aan de poort niet worden gefotografeerd.

Eenmaal terug in de auto’s en weer zuidwaarts verdwenen de grijze wolken en van het vooruitzicht van een zonnig Nea Anghialos werd iedereen een gelukkig mens. Een ritje langs het hek van het landmacht veld Stefanovikion leverde geen foto’s ondanks dat we het wel even beleefd aan de poort gevraagd hebben. We hadden ook niet anders verwacht. Meer mazzel op het F-16 veld Nea Anghialos waar de lokale autoriteiten dit jaar een ontspannen indruk achter lieten. Nadat we op de static klaar waren mochten zelfs de twee groepjes met oude vliegtuigen die aan de weg terug richting de poort stonden worden gefotografeerd. Na Nea was (wederom) een F-5, deze keer in de stad Lamia, bedoeld als het laatste wapenfeit van deze dag, maar met nog een klein uurtje daglicht tegoed en twee auto’s vol met enthousiaste spotters werd besloten om nog even een F-104 “ergens in de heuvels hier in de buurt” te gaan zoeken. Die heuvel bleek een heuse berg te zijn, met een smal weggetje dat met veel bochtenwerk naar boven kroop. En inderdaad: er stond een goed uitziende F-104 hier, iedereen zich af vragend hoe de Grieken die daar in hemelsnaam gekregen hebben. Het bergweggetje was een flinke aanslag op ieders blaas geweest, vandaar dat de bergtop al snel een nieuwe naam kreeg: “Uriunal Hill”... Voordat het echt donker was waren we weer beneden aan de berg, en zonder verdere tussenstops zijn we naar ons volgende hotel gereden. Hier aangekomen kregen we een amusante demonstratie van de oorsprong van het woord “chaos” voorgeschoteld (je raad het al: Grieks) toen de eigenaresse van het hotel, die trouwens geen woord Engels sprak, besloot dat ze haar eigen systeem had om de kamersleutels uit te delen.

Iedereen had hoge verwachtingen van Tanagra op zondag 6 november, dat aangekondigd was als een meer “echte” vliegshow. We zouden niet worden teleurgesteld, integendeel. Toen eenmaal onze paspoorten waren gecontroleerd bij de ingang kregen we een heuse motor escorte voorop...en werden we prompt de verkeerde richting op geëscorteerd. Hoewel...als ik zeg “verkeerd” bedoel ik eigenlijk “in de tegenovergestelde richting van waar alle andere bezoekers heen werden gestuurd”. In ons geval betekende het dat we langs alle vliegtuigen in opslag, door een paar shelter area’s en langs de flightline werden geleid, om uiteindelijk in de VIP area naast een shelter terecht te komen waren we enthousiast werden onthaald door een hoge militair. We waren gearriveerd, in stijl! De static show was uitgebreid en divers maar ook voor het merendeels lastig te fotograferen, omdat er geen afzettingen waren tussen de vliegtuigen en de toeschouwers, die trouwens in grote getalen op waren komen dagen. Tegen elf uur was het merendeel van onze groep terug in de VIP area voor de vliegshow. Die duurde twee uur, was behoorlijk afwisselend en indrukwekkend, en concentreerde zich op de VIP area, dus wij stonden op precies de juiste plek voor de mooiste plaatjes. De Griekse landmacht had twee AH-64’s gestuurd die een soort van “mini Grasshoppers” routine deden, terwijl de marine pronkte met een van hun S-70 Aegean Hawks. Twee CL-415 blusvliegtuigen, op zich al een imposant gezicht, zorgden onbedoeld voor een komische noot toen hun beider ladingen water niet in staat bleken om het kleine vuurtje op de grond uit te krijgen, er moest een brandweerwagen van de basis bij aan te pas komen om de beschamende vertoning te blussen. Hoogtepunt van de vliegshow was toch wel de formatie van verschillende types die een paar keer voorbij kwam, op redelijk lage hoogte en “breaking” op de juiste plek en moment (recht voor de VIP area, uiteraard!). Nadat het vliegprogramma ten einde was gekomen, en na nog wat tijd te hebben doorgebracht op de static, was het tijd om te vertrekken. We moesten toch helemaal naar Kalamata rijden die avond, en er werd besloten om vroeger dan gepland die kant op te gaan zodat we ook nog even een blik konden werpen op het landmacht vliegveld Megara, en het gesloten vliegveld bij Tripolis. Tripolis werd nog net gehaald bij het laatste daglicht, net genoeg om alle museumstukken van buiten de basis af te zien. Daarna was het nog een tweetal uren rijden. Met nog 50 kilometer te gaan hield de snelweg op en ging de snelheid waarmee we ons voort konden bewegen over de bochtige secundaire wegen dramatisch omlaag. Avondeten in het hotel was goed te noemen, het slapen daarna was prima.

Nog een hoogtepunt voor velen zou Kalamata op maandag (7 november) worden, waar T-2 Buckeyes nog steeds hun rondjes vliegen. Bij aankomst werden we begroet door T-2’s en T-6’en in de lucht, dus dat zag er al veelbelovend uit! Terwijl aan de poort, ondertussen een vertrouwd procedure, de paspoorten gecontroleerd werden, viel het ons op dat we niet de enige bezoekers waren. Letterlijk hele busladingen vol met schooljeugd werden de poort binnen gereden, en doembeelden van honderden kinderen voor, onder en op de vliegtuigen stemden niemand echt blij. Gelukkig, nadat wij ons “probleem” aan de wacht duidelijk hadden gemaakt, werden we snel toegelaten en moesten de hordes jeugd braaf wachten totdat wij klaar waren op de static. Dat noem ik nog eens service! Niet lang daarna zaten we weer in onze auto’s, richting het noorden. Nog twee vliegvelden stonden voor vandaag op ons lijstje, Andravida en Araxos. Op eerstgenoemde was het even wachten geblazen nadat we de poort al door waren, want we werden met een grote bus naar het platform gebracht. Op Araxos later die middag deden ze het iets anders: “hier parkeren, die kant op lopen, en veel plezier”. Tevreden met de opbrengst van de dag vertrokken we naar ons volgende hotel. Deze lag een beetje buiten onze route, in eerste instantie zouden we ook naar het opslag veld Agrinion gaan maar dit bezoek was helaas (en tot grote teleurstelling van iedereen) door de autoriteiten op het laatste moment geannuleerd, echter het hotel halverwege erheen was al geboekt. Hoe dan ook, we reden niet helemaal voor nop de verkeerde kant op want er zouden een paar oude vliegtuigen vlak bij het hotel moeten staan. Nou...niet dus, die bleken te zijn verdwenen. Eenmaal in het hotel en aan de bar werden we aangenaam verrast door de barman die, nadat iemand er simpelweg naar vroeg, exact kon vertellen waar die vliegtuigen naar toe waren verhuisd. Een poging om ze, voordat we weer op zoek gingen naar een restaurant, in het donker te vinden bleek vrij nutteloos (de barman had ons al gewaarschuwd...), misschien morgen vroeg dan?

Een beetje daglicht maakt al veel verschil, en de volgende ochtend, dinsdag 8 november, hadden we geen probleem om het groepje verhuisde vliegtuigen te vinden. Echt veel tijd hebben we er echter niet aan besteed want we hadden nog een paar uur rijden voor de boeg (via een F-104) zodat we stipt om 11 uur bij de poort van Elefsis konden zijn. In onze brief van het Griekse hoofdkwartier stond duidelijk een openingstijd van 11 uur voor de dinsdag, maar daar waren ze het op Elefsis niet mee eens en hielden voet bij stuk dat het vliegveld pas om 1 uur open zou gaan voor bezoekers, met als “excuus” dat er in de tussentijd een officiële ceremonie plaatsvond waarbij geen burgers werden toegelaten. Dus we moesten twee uur wachten, die tijd hebben we slim ingevuld met boodschappen en een voorzichtig rondje vliegveld. Klokslag 1 uur stonden we weer bij de poort en deze keer hield niemand of niets ons tegen, even later stonden we op de kleine static. Na Elefsis was het slechts een kort ritje naar Tatoi voor de laatste van de open dagen. Het officiële luchtmacht museum is een goed startpunt hier, het aangrenzende platform vol met Grumman Ag-Cat tweedekkers was ook geen probleem. Een enkele PZL Dromader, T-41 en kustwacht Cessna  vormden de rest van de tentoonstelling. Voor onze laatste overnachting in Griekenland verbleven we in een aangenaam hotel in Athene, maar niet voordat we nog her en der gestopt waren voor meer w&r, ondanks dat het toch echt wel donker begon te worden.

Met de keuze tussen een “toeristische” woensdagochtend (9 november) in Athene, of meer w&r, besloot de groep unaniem voor het laatste, en dus vertrokken we weer vroeg uit het hotel om nog zoveel mogelijk vliegtuigen bij elkaar te sprokkelen in de korte tijd die ons nog toe liet. De ook-civiel spotters stonden te popelen om naar de oude internationale luchthaven te gaan, wat op zich al een opmerkelijk beeld opleverde. Grieken slopen of hergebruiken niets, en het is een vreemd gezicht om een zodanig groot vliegveld geheel ongebruikt te zien. Terug in Athene in het oorlogsmuseum konden we nog even een groepsfoto maken, voordat we de laatste rit gingen maken richting de luchthaven. Slechts nog één ding te doen: op de eerste dag toen we van de luchthaven weg reden meende de tweede auto een Joegoslavische MiG-21 langs de weg te zien, en vermoedend dat dit dan de “Palis Foundation” moest zijn gingen we dit nog even onderzoeken uiteraard. Het lukte ons om het omheinde terrein te vinden, en na veel geroep kwam er uiteindelijk iemand van binnen uit naar het hek toe, maar die persoon was niet echt behulpzaam. De aanblik van een tweede man die binnen het hek met een geweer rond liep deed ons snel beseffen dat we hier maar beter niet al té standvastig moesten zijn, laat staan “gekke dingen” doen. Een nabij gelegen viaduct over de snelweg bracht soelaas en een klein beetje beter zicht op het terrein en zelfs in een hal die ook nog vol met vliegtuigen stond. De MiG-21, trouwens, bleek een Orao te zijn, maar die vergissing had iedereen kunnen maken. Eenmaal op de luchthaven hebben we onze twee blauwe VW busjes ingeleverd, en moesten we afscheid genomen van de drie man die op eigen gelegenheid weer verder huiswaarts gingen, of besloten hadden nog een paar dagen langer in Griekenland te blijven. De terugreis was, wederom, zonder een enkel probleem, uitmondend in handjes schudden en iedereen die weer zijn eigen weg ging, iets na zeven in de avond. Iedereen ging tevreden naar huis.

In November 2011 4Aviation travelled to Greece for the fourth time in order to visit the Air Force open days, held annually over a four day period in celebration of its Patron Saint. And we were in for a treat!

On Friday 4 November, the first hurdle was the departure from Schiphol for most of the in total 16 strong group, because of the early hours. But everyone made it to the designated meeting point at five in the morning and the group happily (if not for some still sleepy) set off for Greece. Once arrived at the Athens airport it was with relief to see that everyone’s luggage had arrived as well. After collecting the two blue VW vans (our transportation for the coming days) and the missing three group members who had made their own travel arrangements to Athens, we set off for the long road trip to Volos where the first night was going to be spent. But not before stopping somewhere in a northern Athens suburb for a nice F-104, and getting our first tastes of Greek road traffic as we went along. The final event for the day was having dinner as a group, we found a not too shady restaurant with a clever businessman at the helm who piled the long table full with delicious dishes and got a bucket load of our money for it in return (but still a good deal by our standards!).

The next morning, a Saturday (5 November), was an early rise again because we still had an hour drive ahead of us and we wanted to be at the gate of the first airbase we were about to visit, Larissa, when it opened at nine.  However the weather didn’t seem to cooperate very much at first, dry but gloomy without any hint of a sun, and it was decided to first “do” some wrecks & relics aircraft in the vicinity of Larissa. Once at the gate it was a ten minute wait before the local base security was satisfied enough with our intensions and we got an escort to the platform where a small static show had been set up. As expected there were only a handful of aircraft there, but that is how these open days are set up: just very small and low profile. On the plus side: there is almost nobody, except for yourself and an approximately equal amount of military personnel, and maybe just a couple of local civilians interested in military hardware. It’s quality, not quantity. Unfortunately the weather still wasn’t very good with no immediate prospect for improvement. To compensate for this we asked for permission to photograph the disused aircraft in the memorial park as well, which was granted. Traditionally, the couple of aircraft at the gate could not be photographed.

Once back in the cars and heading south again the grey clouds started to disappear and the prospect of a sunny Nea Anghialos made everyone an happy person. A quick drive past the army base Stefanovikion did not produce any photos despite politely asking at the gate. This was totally to be expected. Better luck at the F-16 base Nea Anghialos were the mood was very relaxed. After we had finished at the small static show we were free to photograph the two groups of preserved aircraft lining the road back to the gate. After Nea (yet another) preserved F-5, this time in the town of Lamia, was supposed to be the last feat of the day, but with daylight still present and two cars full of eager spotters it was decided to go and find a F-104 “somewhere in the hills not too far from here”. The hill turned out to be a proper mountain with a small road twisting and turning all the way up. And indeed: there was a good looking F-104 there, with everybody wondering how the Greeks managed to get it up there in the first place! The mountain road had been a real test for everyone’s bladder, and that’s why the mountain top was quickly rechristened “Urinal Hill”... We managed to get off the mountain before darkness truly had set in, and without more hesitation drove to our next hotel.  Once there we good an amusing taste of the origin of the word “chaos” (you’ve guessed it: it’s Greek) when the landlady, who didn’t speak a word of English I should add, decided she had her own system of handing out the room keys.

Everybody had high hopes of Tanagra (on Sunday 6 November), being advertised as a more “proper” airshow. We were not to be disappointed here, on the contrary. Once our passports had been checked at the gate we were given a real motor escort up front...and promptly escorted in the wrong direction. Well...when I say “wrong” I really mean “In the opposite direction of where everybody else was sent off to”. In our case it meant we were lead past all the stored aircraft, through a shelter area or two, past the flight line, and dropped off at the VIP area next to a shelter where we were enthusiastically met by a high ranking officer. We had arrived, in style! The static show was diverse but for the most part hard to photograph, due to the fact that there were no fences or tapes between the aircraft and spectators, who by the way turned up en masse. By eleven o’clock most of the group was back in the VIP area for the flying display. This lasted two hours, was pretty diverse and dynamic as well, and centered on the VIP area, so we were in the right spot for some excellent photography. The Greek army contributed two AH-64’s which did a sort of “mini Grasshoppers” routine, while the navy showed off one of their S-70 Aegean Hawks. Two CL-415 water bombers, by itself already a great sight, unwillingly provided some entertainment when their water drops failed to put out a small fire, a base fire truck had to be rushed to the scene to extinguish the shame..ehhh flame. Highlight of the flying display were the formation flyby’s, at a decent low altitude and breaking formation and the right point and time (in front of the VIP area, of course!). After the flying had definitely finished, and some more time on the static, it was time to move on. We had to drive all the way to Kalamata that evening anyway, and it was decided to start driving early so we could have a look at the army airfield of Megara, and be at the disused airfield of Tripolis when there was still daylight. We made Tripolis at last light, just enough to see the bunch of preserved aircraft from outside the base. Then the journey continued for another two hours or so. With 50 kilometers to go still the motorway ended and the speed we could drive our cars over the dark and twisty secondary roads dropped dramatically. Dinner in the hotel restaurant was decent, sleep afterwards was good.

Another highlight for many was to be Kalamata on Monday (7 November), where T-2 Buckeyes still roam the skies. Arriving at the base we were greeted by T-2’s and T-6’s in the air, all looking promising indeed! Whilst going through the, by now customary, passport checks at the main gate, we noted that we were not going to be alone on the airfield. Literally busloads of school children were being driven on to the base, and fears of hundreds of little kids in front of the aircraft loomed in the back of our heads. Fortunately, after explaining our “problem” at the guard house, we were quickly let on the base whilst the kids were being held back until we had finished. Now that’s what I call service! Soon after we were back in the cars, driving northward. Two more airbases where on our list for this day, Andravida and Araxos. At the former we had a long wait after entering the gate, for we were going to be driven to the exhibition area by bus. Araxos later that afternoon did it differently: “just park here, walk and have fun”. Satisfied with the results of the day we drove to our next hotel. This lay a bit off our route, initially we were to go to the storage airfield Agrinion but this was unfortunately (and to the dismay of most) cancelled by the authorities at the last moment, but the hotel halfway there had already been booked. Anyway, there were supposedly some old aircraft preserved next to the hotel anyway. Well...they were not, obviously gone. In the hotel we got a surprise when the bartender, after just simply asking, could tell perfectly where the missing aircraft had gone too. An attempt to locate them in the dark, before dinner, proved to be fruitless (the bartender had told us so...), maybe tomorrow morning then?

Daylight makes all the difference, and the next morning, Tuesday 8 November, we had no trouble to find where the elusive set of aircraft had gone to. But not much time to waste because we had a few hours driving ahead of us (via an F-104) for a eleven o’clock arrival at the Elefsis gate. Our letter from Greek HQ stated an 11:00 start time on Tuesday, but at Elefsis they disagreed and stuck by their one o’clock opening. They were impressed by our letter, and really tried to amend, but base security could not be moved and gave an “official ceremony without civilians” as an excuse. So we had to wait for two hours, better then use that time sensibly with stocking up on petrol and food, and do a careful fence check around the base. Back at the gate at one o’clock there was no holdback this time and soon we were on the platform where the small static show was. After Elefsis it was only a short drive to Tatoi for the last of the open days. The official air force museum is a good start here, the adjoin platform full of Grumman Ag-Cat biplanes was not a problem either. A single PZL Dromader, T-41 and Coast Guard Cessna made up the rest of the exhibition. For our last night in Greece we stayed in a pleasant hotel in Athens, but not before we stopped for some more w&r aircraft in fading daylight.

Having the choice between a “touristic” Wednesday morning (9 November) in Athens, or more w&r aircraft, the group unanimously voted for the latter, and so we set off early again to collect as much as possible airframes as we could in the sparse time left. The also-civilian-spotters were eager to go to the old disused airfield, which was a site to behold. Greeks don’t do demolition or re-use, and it’s a weird sight to see a large airfield simply not being used. Back in Athens at the War Museum we finally got our group photo taken, and then it was off for the final drive back to our flights home. Only one “thing” still to do though: on the first day when driving from the airfield, occupants of the second car had spotted a Yugoslav MiG-21 next to the road, and suspecting this to be the “Palis Foundation” we were going to investigate of course. We managed to find the fenced off compound, and after much shouting we were met at the gate by someone who was not very helpful really. The sight of another person walking in the compound carrying a shotgun made it clear we better not be too firm here, nor try anything “funny”. Therefore we retreated to a nearby motorway overpass were we could get a bit better look into the compound, including inside a building also apparently full of aircraft. The MiG-21, by the way, turned out to be an Orao, but that mistake is to be excused. Back at the airfield we turned in our two blue VW vans, and said goodbye to the group members who were either flying on their own or decided to stay in Greece for a couple of days longer. The journey home was, once again, uneventful, finally shaking hands and each going our separate way at Schiphol just after seven in the evening. All went home satisfied.