De wielen van de bus
Toen we 2 jaar geleden de World Defense Show in Saoedi-Arabië bezochten wisten we direct dat dit niet de laatste keer zou zijn. En dus, twee jaar later, maakte een grote groep van 22 mensen zich op om op zaterdag 7 februari 2026 via verschillende plekken in de wereld naar Saudi-Arabië af te reizen.
En daar stonden we dan, midden in de nacht op het vliegveld van Riyad. Wij wel, maar de bus niet. Een paar telefoontjes later bleek dat de bus kapot was en we zelf een manier moesten moeten vinden om naar het hotel te komen. Dat is op zichzelf natuurlijk geen uitdaging en een paar taxi’s later waren we in het hotel waar we een deel van de groep ontmoette die alleen was gereisd. Op naar een paar uurtjes slaap!
Omdat de zondag op de World Defense Show alleen voor pers en genodigden bedoeld was, ging het grootste deel van de groep vandaag op weg naar ‘The Edge of the World’, een fraaie rotsformatie in het Tuwaiq gebergte. Met het grootste deel van de groep bedoelen we dan iedereen behalve de buschauffeur. Die had bedacht om naar het showterrein te rijden, want dat stond op zijn briefje. Een aantal telefoontjes met zijn kantoor later waren we dan alsnog op weg naar de juiste bestemming.
Die juiste bestemming bleek nogal een uitdaging want de chauffeur had werkelijk geen idee waar hij moest zijn. Wij hadden ongeveer een idee, maar de weg die we twee jaar geleden hadden genomen bleek door erosie niet meer toegankelijk. Ondanks aanmoedigingen vanuit onze kant moest de chauffeur uiteindelijk zijn meerdere erkennen in de woestijn.
Als alternatief hebben we het fraaie luchtmacht museum in de stad bezocht dat tot ’s avonds open is. Op weg hiernaartoe konden we direct even wennen aan het waanzinnige verkeer in Riyad. Op elk moment van de dag is het megadruk op alle wegen wat de flexibiliteit niet ten goede komt. Desalniettemin een leuk bezoek aan het museum met fraaie zonsondergang plaatjes. Het einde van de dag werd gevierd met heerlijke maaltijden en geen biertje!
