Japan 2026
De 4Aviation Japan Fighter Tour is een intensieve tour waarbij alle gevechtsvliegtuigbases gedurende meer dan twee weken worden bezocht, meestal twee dagen per keer, om de kans op een goede score met de gestationeerde vliegtuigen te maximaliseren. Deze editie was niet anders; we beleefden goede en slechte dagen, maar iedereen keerde thuis met een aanzienlijke verzameling nieuwe foto’s van alle soorten gevechtsvliegtuigen en alle squadrons van de Japanse luchtmacht.
Veel plezier met het lezen van dit verslag met meer dan 130 afbeeldingen (verdeeld over twee pagina’s).
Blijf geïnformeerd
De kans bestaat dat we voor een vergelijkbare reis terugkeren naar Japan voor een Fighter Tour. Wil je op de hoogte worden gehouden als we hierover meer informatie hebben, klik dan op het icoontje om ons een bericht te sturen.
Vertrek vanaf Schiphol – De reis begint
Op zaterdag 4 april 2026 verzamelde een groep van tien luchtvaartenthousiasten zich op het verzamelpunt op Schiphol voor een lange, maar veelbelovende reis naar Japan. Vanaf gate C2 werden we per bus naar onze Finnair A350 gebracht. In het ruime toestel had iedereen meer dan genoeg plek en de vlucht van ruim twee uur naar Helsinki verliep heerlijk ontspannen.
Eenmaal aangekomen in Finland zagen we dat we later bij gate 52 verwacht werden. Eerst nog even soepel door de douaneformaliteiten en daarna hadden we een paar uur de tijd om iets te eten, wat rond te lopen, te relaxen en elkaar alvast beter te leren kennen.
Onze volgende rit stond al klaar in de vorm van een Japan Airlines Boeing 777. Ook hier was ruimte in overvloed; de meesten van ons konden zelfs gebruikmaken van twee of soms drie stoelen. We hadden allemaal verwacht via de noordelijke route naar Japan te vliegen, maar vanwege de huidige luchtruimsituatie vlogen we zuidwestelijk over Oost-Europa en om verschillende sanctie- en conflictgebieden heen. Uiteindelijk kwamen we bij Tottori voor het eerst boven Japans grondgebied, waarna nog een klein uur later de landing op Tokio-Haneda volgde.
Zoals gebruikelijk in Japan verliepen ook hier alle formaliteiten snel en efficiënt. Daarna volgde een korte busrit naar Terminal 1 voor het laatste traject van de heenreis: een binnenlandse JAL-vlucht naar Naha op Okinawa. Opvallend genoeg vertrok deze vlucht — heel ongebruikelijk voor Japanse begrippen — ongeveer vijftien minuten te laat, uiteraard vergezeld van uitgebreide excuses.
Rond 20:00 uur landden we op Naha, precies op het moment dat ook het autoverhuurbedrijf, enkele kilometers van de luchthaven, eigenlijk zou sluiten. Gelukkig hadden we vooraf geregeld dat ze nog even op ons zouden wachten. De overdracht van de twee busjes verliep vervolgens bijzonder soepel en niet veel later maakte we het korte ritje van ongeveer tien minuten naar het hotel.
Rond 21:30 was alles geregeld en kwam een reisdag van ruim dertig uur eindelijk ten einde. Gelukkig hadden de meesten onderweg nog wat slaap kunnen pakken tijdens de lange vlucht naar Japan, want de volgende ochtend zou het alweer vroeg dag worden.
Eerste actie op Okinawa – Eagles & Kadena-classics
Maandag 6 april 2026 begon vroeg met een uitstekend ontbijt in het hotel. Daarna werd er nog snel wat proviand ingeslagen bij de nabijgelegen Family Mart, zodat we de rest van de dag goed door zouden komen. Net voor 08:00 stonden we al bij de zuidelijke landing van Naha Air Base.
Op de platformen stond een aardige collectie toestellen geparkeerd , al viel het aantal F-15 Eagles wat tegen — slechts drie exemplaren, en dat is voor de echte Eagle-liefhebber natuurlijk wat karig. Gelukkig viel er civiel genoeg te beleven. Verschillende deelnemers genoten zichtbaar van de grote variatie aan Aziatische airlines die je in Europa niet dagelijks tegenkomt.
In de ochtend zagen we onder meer een Chinook van de luchtmacht én landmacht vertrekken, samen met een Kawasaki P-1, een E-2 Hawkeye en nog wat ander verkeer. Toen vervolgens meerdere Eagles naar buiten werden gesleept, besloten we snel van locatie te wisselen in de hoop op wat meer actie. Dat bleek een goede keuze, want nauwelijks aangekomen zagen we twee QRA Eagles taxiën om vrijwel direct daarna met flinke haast te vertrekken.
Het weer werkte deze dag helaas niet echt mee en dat gold eigenlijk ook voor de vliegbewegingen; echt druk werd het nooit. Een deel van de groep wilde daarom graag terug naar de ochtendlocatie en dat bleek achteraf geen verkeerde beslissing. Daar zagen we de twee QRA Eagles binnenkomen, waarna ze doorreden naar het einde van de baan waar de toestellen werden afgecheckt. Dat leverde een prachtig fotomoment op.
Vrijwel tegelijkertijd sloeg het weer opnieuw om. Binnen enkele minuten werden een dozijn Eagles in hoog tempo terug de shelters in gesleept en lag het platform er ineens verlaten bij. Tijd om te verkassen dus — richting Kadena Air Base. Op de kaart ligt dat niet ver van Naha, maar op de drukke Okinawaanse wegen betekende dat alsnog bijna een uur rijden.
Nog maar net aangekomen op Kadena kwamen er direct twee USMC-toestellen en een MC-130 binnen, terwijl een HH-60W bezig was met circuits vliegen. Ook de uren daarna bleef het aangenaam druk met verschillende P-8 Poseidons die kwamen en gingen. Ondanks de soms lastige lichtomstandigheden waren ze prima vast te leggen.
Langzaam begon het donker te worden en toen de verlichting in de hangaars en shelters aanging waren nog een paar leuke avondplaatjes mogelijk. Rond 18:30 kwam er een einde aan de spottersdag en reden we terug naar het hotel. Niet veel later zat de hele groep weer bij elkaar in het gezellige traditionele Japanse restaurant van het hotel om onder het genot van een heerlijke maaltijd de dag uitgebreid door te spreken. Op naar morgen.
Storm boven Kadena – maar de actie blijft komen
De weersverwachting voor dinsdag 7 april 2026 was ronduit dramatisch. Er waren zelfs waarschuwingen afgegeven voor stevige stormen die over Okinawa zouden trekken. Toch vertrokken we in alle vroegte, door de stromende regen, richting Kadena Air Base om daar de ochtend door te brengen.
Eenmaal aangekomen bleek het verrassend genoeg droog én behoorlijk helder. Dat betekende dat we meteen verder konden gaan waar we de dag ervoor gebleven waren: vliegtuigen fotograferen. Het eerste interessante toestel dat we zagen vertrekken was een Nieuw-Zeelandse P-8 Poseidon. Tenminste… niet iedereen zag hem daadwerkelijk vliegen. Een deel van de groep had namelijk besloten een rondje rond het veld te rijden om wat extra serials te verzamelen — iets wat uitstekend lukte — maar dat ging wel ten koste van een foto van deze unieke bezoeker. Gelukkig hadden we hem de dag ervoor al wel op het platform zien staan.
Verder vertrokken er nog een USMC KC-130J, meerdere ZZ KC-135’s en opnieuw verschillende P-8’s, maar bij de fighters bleef het opvallend stil. Sinds de lokale ZZ Eagles ongeveer een jaar eerder zijn vertrokken, wordt Kadena gevuld met wisselende rotaties. Tijdens ons bezoek stonden er onder meer F-16’s uit Colorado en Atlantic City, plus F-35’s van Eielson en Hill AFB. Allemaal bijzonder smakelijk materieel — maar dan moeten ze natuurlijk wel vliegen.
In een hangaar aan de overkant stonden twee US Navy MQ-4C’s die we de dag ervoor ook al hadden gezien. Deze werden even naar buiten gesleept, waardoor we ze mooi konden bekijken en fotograferen.
Net toen we besloten hadden terug te rijden richting Naha kwam er alsnog beweging. Eerst taxiede een E-11 uit voor vertrek en vrijwel tegelijkertijd zagen we activiteit rond vier F-35’s, netjes verdeeld tussen twee exemplaren van Hill (HL) en twee van Alaska (AK). Natuurlijk sloeg precies op dat moment het weer weer om en kregen we een flinke regenbui over ons heen. Gelukkig werden de vier snel gevolgd door nog zeven andere Lightnings, waarvan er ondanks het slechte weer toch een aantal fraai konden worden vastgelegd.
Daarna reden we alsnog richting Naha, want later die dag zouden we naar Fukuoka vliegen en dat wilden we uiteraard niet missen. Bij aankomst op Naha trok opnieuw een enorme regenbui over het veld waardoor het platform nauwelijks zichtbaar was. Gelukkig klaarde het snel weer op en kwam er eindelijk wat echte Eagle-actie op gang. Vier Eagles kwamen binnen en meerdere andere vertrokken, precies waar we op gehoopt hadden.
Toen het tijd werd om in te checken reden we naar de terminal. Na het afgeven van de koffers bleek er nog voldoende tijd over om vanaf het observatiedek verder te kijken. Daar zagen we nog meerdere F-15’s vertrekken en terugkomen voordat het tijd werd om te boarden.
De vlucht naar Fukuoka verliep voorspoedig met een ANA Boeing 737. Eenmaal aangekomen haalden we bij de domestic terminal opnieuw twee huurauto’s op — dit keer voor een wat langere periode, want deze zouden we pas op zondag weer inleveren.
F-2 paradijs aan de kust – Tsuiki in topvorm
Woensdag 8 april 2026 stond in het teken van JASDF Tsuiki, op ongeveer 1,5 uur rijden afstand. Deze basis is thuis voor twee unieke Mitsubishi F-2 squadrons en stond al lang hoog op de lijst.
Bij aankomst op de spottersplek werden we verwelkomd door strakblauwe lucht, al was het platform zelf niet bijzonder vol. Er waren duidelijk al toestellen vertrokken, wat werd bevestigd toen een T-4 trainer een low approach maakte over de baan. Dat was meteen het signaal om te verplaatsen naar de kustlocatie — dé plek waar je zowel departures als landingen optimaal kunt vastleggen.
Nog maar net gearriveerd toen de T-4 opnieuw voorbij kwam en er in de verte duidelijk meer activiteit hoorbaar werd. Niet veel later gingen meerdere F-2’s de lucht in. Achter elkaar stegen F-2A’s op van 3 Hikotai (Hyakuri), 6 Hikotai en 8 Hikotai, aangevuld met een F-2B van 6 Hikotai. Daarmee hadden we vrijwel direct bijna alle varianten van dit toestel in actie te pakken.
Kort daarna kwamen de eerste “blauwe” fighters alweer terug. Helaas zonder drogue chute, wat niet de bedoeling was, maar dat werd gelukkig snel rechtgezet door een volgende wave die wél correct werd afgeremd bij landing.
Gedurende de dag vlogen uiteindelijk een klein dozijn F-2’s in drie missies, die we vanaf meerdere locaties langs de kust en rond de basis goed konden fotograferen. Na de laatste sessie verlieten we de kustplek nog even om ook de officiële spotterslocatie te bekijken.
Daar werden we kort aangesproken door een oudere Japanse dame die ons onverwachts een zak vol verse broodjes overhandigde. Een typisch, hartverwarmend moment.
Wat een land. Wat een dag.
Rond 17:00 uur vertrokken we richting het zuiden, want er stond nog een stevige rit van ruim drie uur op ons te wachten. Onderweg aten we bij een wegrestaurant waar we samen de dag nog even rustig konden doornemen. Later op de avond kwamen we moe maar voldaan bij het hotel aan, klaar voor wat de volgende dag zou brengen.
Trapjes en Eagles: een dynamische dag in Nyutabaru
Tot en met donderdag 9 april 2026 hadden we nog niet echt behoefte gehad aan trapjes, maar op JASDF Nyutabaru zou dat ineens veranderen. Daar kwamen ze namelijk verrassend goed van pas, dus stonden we al om 07:30 bij de lokale Handsman bouwmarkt om een setje uit te zoeken. Die pasten zonder problemen in de huurauto die we hier speciaal voor hadden geregeld.
Nog geen half uur later stonden we op de spottersplek bij Nyutabaru. Lang wachten hoefden we niet, want vrijwel direct kwamen acht F-15’s van 305 Hikotai in de approach en vlogen recht voor ons langs in de landing — precies op tijd voor de eerste actie van de dag.
Volgens lokale spotters zou het daarna tot ongeveer 13:00 rustig blijven vanwege een ceremonie op de basis, iets wat je als spotter natuurlijk liever niet hoort. Een deel van de groep besloot daarom naar Miyazaki Airport te gaan om daar even te kijken, terwijl een viertal bij de basis bleef om alvast wat mooie line-ups vast te leggen en registraties te noteren.
Ondertussen was er nog wel wat te zien: er werd met twee gloednieuwe F-35B’s geoefend op de oude baan, waarbij ze werden gesleept en verplaatst — ook dat leverde interessante momenten op.
Na enige tijd kwam er toch weer leven in de brouwerij. Vanuit de basis klonk duidelijk het geluid van F-15’s en al snel bleek dat de QRA was geactiveerd. Die vertrok met flink geweld, en niet veel later kwam er een ongemarkeerde Eagle binnen die later op de middag opnieuw zou vertrekken.
Voor 13:00 uur was de rest van de groep weer terug op de basis — gelukkig maar, want er stonden inmiddels alweer acht F-15’s van 23 Hikotai klaar om op te stijgen. Ondanks dat het weer de hele dag niet geweldig was, was het beter dan voorspeld en volgde er na deze missie nog een tweede wave: opnieuw acht Eagles van de andere squadron, die vrijwel gelijktijdig het luchtruim kozen. En telkens weer werd bevestigd hoe indrukwekkend de F-15 Eagle blijft.
Naast de twee sleepwagens stonden er ook nog vier F-35B’s op de flightline. Deze werden later opgestart en taxieden langzaam richting baan. Na een lange opbouw stegen ze uiteindelijk conventioneel op — zonder naverbrander — maar bij terugkomst maakten ze dat meer dan goed met een landing in volledig high-drag configuratie, met alle kleppen en oppervlakken uit. Een fantastisch gezicht.
Tegen het einde van de dag probeerden drie F-35B’s het nogmaals, maar slechts één kreeg ging daadwerkelijk los van de grond. De anderen moesten we uiteindelijk laten gaan, omdat het inmiddels bijna donker werd.
Verrassing op Saga: de Osprey-show
Voor vrijdag 10 april 2026 waren de vooruitzichten in het zuiden niet bepaald gunstig, maar toch stonden we rond 08:00 alweer bij Nyutabaru. Daar aangekomen bleek al snel dat de flightline nauwelijks zichtbaar was door de stromende regen. Toen het even later iets opklaarde werd duidelijk dat er ook helemaal niets buiten stond. Daarmee kwam eigenlijk bevestiging van wat we de avond ervoor al hadden ingecalculeerd: dit zou waarschijnlijk een dag met een alternatief plan worden.
De meest logische uitwijkmogelijkheid was Ashiya, een trainingsbasis in de buurt van Fukuoka met de bekende grijs en rood/wit gespotte Kawasaki T-4’s. Toch wilden we iets spannenders proberen, en daarom viel de keuze uiteindelijk op Saga Airport. Daar was in september 2025 een militair gedeelte geopend voor de JGSDF V-22B Osprey-vloot.
Zonder echte voorkennis besloten we het gewoon te proberen.
Rond 13:00 arriveerden we op Saga en al snel werd duidelijk dat we goed zaten: vier V-22 Ospreys stonden buiten opgesteld. Na een korte verkenning rond het veld vonden we een plek vlak bij het hek waar we de toestellen uitstekend konden fotograferen.
Kort daarna zagen we beweging rond de Ospreys. Twee toestellen werden opgestart, maar weer snel uitgeschakeld. Een derde ging echter wél daadwerkelijk rollen, taxiede uit en vloog vervolgens een stuk of zes circuits waarbij verschillende landingsprofielen werden geoefend. Voor ons was dat een bijzonder indrukwekkend gezicht — deze unieke machine in actieve training.
Na enkele uren op locatie werd duidelijk dat er verder weinig meer zou gebeuren en dat een andere spot niet veel extra zou opleveren. Daarom besloten we de dag rustig af te sluiten en reden we tevreden richting Shimonoseki, waar ons hotel voor de komende twee nachten lag.
Iwakuni-weekend met maritieme parels
Zaterdag 11 april 2026 was in Japan de eerste echte dag van het weekend, en dat betekende dat er ondanks het rustigere schema nog steeds genoeg te doen was.
Een deel van de groep vertrok rond 08:00 vanuit het hotel richting het historische Hiroshima om daar de bekende sites te bezoeken. De rest koos ervoor om iets rustiger aan te doen — en omdat iedereen Hiroshima al eens gezien had, startte die groep rond 10:00 de rit richting MCAS Iwakuni.
Kort na aankomst daar kregen we meteen een prachtig moment cadeau: een ShinMaywa US-2 amfibisch vliegtuig vertrok voor een missie. Een indrukwekkend gezicht om deze unieke vliegboot zo elegant boven zee te zien verdwijnen. Niet veel later arriveerde ook de eerste groep op Iwakuni en kon dit bijzondere toestel in de verte nog boven de kust zien opereren.
Al snel daarna kwam er een USMC KC-130J binnen, en tegelijkertijd was de US-2 alweer in de buurt voor zijn volgende beweging. Het was duidelijk een zaterdag: de activiteit was wat beperkter dan doordeweeks, maar toch kregen we nog mooi verkeer te zien, waaronder een Hawaii C-17 en een extra Marine KC-130J.
Op de US Navy-ramp stond bovendien een opvallende E-2D Hawkeye. Deze droeg Amerikaanse roundels maar had een Japans serial, wat direct wees op testactiviteiten. Het toestel werd gedurende de dag meerdere keren rond de baan en op het platform ingezet. Dit past in het gebruikelijke patroon: nieuwe JASDF E-2D’s worden eerst uitgebreid getest op Iwakuni voordat ze officieel worden overgedragen aan de Japanse luchtmacht.
Tegen het einde van de middag werd het rustig. Er was niets meer zichtbaar op ADS-B en de activiteit liep volledig terug. Daarmee besloten we terug te keren naar het hotel, waar iedereen al snel de kamer opzocht — de volgende ochtend zou namelijk weer heel vroeg beginnen.
Door Japan op volle toeren richting Komatsu
Op zondag 12 april 2026 ging de wekker opnieuw zeer vroeg, want er stond een strak reisschema op het programma. Na ongeveer twee uur rijden bereikten we Fukuoka, waar we de huurauto inleverden en onze vlucht naar Nagoya-Chubu moesten halen. Alles verliep gelukkig volledig vlekkeloos.
Dit was ook het moment waarop de bekende “reis-trapjes” voor het eerst echt mee op pad gingen. Bij ANA keken ze er nauwelijks van op, maar op Chubu zorgden ze toch voor wat gegrinnik bij andere passagiers toen de trapjes in drie afzonderlijke bakken op de bagageband verschenen.
Minder dan een uur na landing zaten we alweer in nieuwe huurauto’s op weg naar Hamamatsu. Daar werden we direct verrast door elf Kawasaki T-4’s en een T-400 die op het platform stonden — iets wat we totaal niet hadden verwacht op een zondag. Helaas waren ze door het felle zonlicht nauwelijks goed te fotograferen en lastig leesbaar.
Daarna bezochten we het naastgelegen luchtvaartmuseum van de basis, waar we rustig de tijd namen om de collectie te bekijken en enkele uren rond te lopen.
Vervolgens volgde opnieuw een rit van ongeveer twee uur naar een tweede museum in de omgeving van Gifu, waar we opnieuw uitgebreid hebben kunnen genieten van wat daar tentoongesteld stond.
Ten noorden van Gifu ligt daarnaast nog een technische school met een fraaie F-104J en meerdere Wrecks & Relics. Die stop stond uiteraard ook op het programma. Daarna zette de navigatie ons op de noordelijke route richting Komatsu, wat resulteerde in een avontuurlijke rit door de bergen, met talloze slingerwegen in het donker.
Na de laatste afslag van de snelweg kwamen we geen restaurant meer tegen, ondanks een extra stop in een dorp. Uiteindelijk bestond het avondmaal uit een zorgvuldig samengestelde selectie van Family Mart, en eerlijk is eerlijk: daar kom je prima een avond mee door.
Laat in de avond arriveerden we veilig in Komatsu, waar we na een lange dag direct ons bed opzochten.
Aggressors en Eagles: Komatsu op zijn best
Op maandag 13 april 2026 was het weekend voorbij en kon de actie weer volop beginnen. Ondanks dat ons hotel vlak bij de basis lag, vertrokken we toch vroeg richting Komatsu Air Base. Bij aankomst bij de civiele terminal hoorden we al direct het geluid van meerdere F-15 Eagles. Eerst dachten we nog dat het de QRA was, maar dat bleek niet het geval: vanaf een mooi uitzichtpunt zagen we meerdere Eagles gewoon vanaf de flightline vertrekken.
Dat was meteen goed getimed, want er stond vrijwel geen wind en we hadden nog geen duidelijk beeld van welke baanrichting vandaag gebruikt zou worden. Door er vroeg bij te zijn konden we de eerste golf perfect vastleggen.
Daarna verplaatsten we ons naar de landingszijde van de baan, waar we nog meer activiteit zagen: meerdere F-15’s, T-4’s en — nieuw voor deze basis — F-35A’s gingen de lucht in. Tijdens dit alles zagen we in de verte ook vier Aggressor Eagles richting baan taxiën, wat direct alle aandacht trok.
We bleven daarom nog even op onze positie om de take-offs van deze kleurrijke toestellen goed te kunnen pakken. Daarna wisselden we opnieuw van kant naar de andere landingszijde. Daardoor misten we wel een paar aankomsten, maar waren we wel ruim op tijd voor onze “bonte vrienden”.
Rond het middaguur draaide de zon over de baan en besloten we even het lokale museum te bezoeken. Daarna keerden we terug naar de landing, maar merkten al snel dat de hoek van de toestellen anders werd en ze iets hoger binnenkwamen.
Daarom verhuisden we opnieuw, dit keer naar het sportpark. Dit is een plek waar je veel dichter op de actie staat en een heel andere hoek hebt op de fighters, al moet je hier wel goed opletten voor heat haze en precies timen wanneer je afdrukt.
Ook hier werden we opnieuw beloond met F-15’s, F-35’s en T-4’s die binnenkwamen en vertrokken — een uitstekend resultaat.
Later op de dag verscheen er een H-60 in de landing. Al snel werd duidelijk dat het om een Navy-variant ging, onder andere door het naar voren geplaatste staartwiel. Deze helikopter zette kort neer aan het einde van de baan, bleef maar heel even staan en vertrok vervolgens net zo snel als hij gekomen was. Aangezien er in de directe omgeving geen Navy-basis ligt, bleef de vraag hangen waar hij vandaan kwam — mogelijk vanaf een schip op zee.
Tegen het einde van de dag kwam er een einde aan de activiteit. We zagen hoe de meeste toestellen weer richting hangars werden gesleept, een dagelijks “fun to watch”-moment waarbij de hele flightline binnen enkele minuten volledig leeg of juist weer gevuld kan zijn.
Een dag vol launches en perfecte timing
De weersverwachting voor dinsdag 14 april 2026 was aanvankelijk niet best, maar toen we vroeg in de ochtend de gordijnen opentrokken bleek het verrassend helder te zijn — aanzienlijk beter dan de dag ervoor.
We begonnen de dag op het bezoekersplatform van de civiele terminal om een goed overzicht te krijgen van wat er al op de flightline stond. Daar werden we vrijwel direct getrakteerd op een kwartet vertrekkende F-15 Eagles. Je staat hier in de ochtend weliswaar tegen de zon in te kijken, maar vanaf de flightlines zijn er alsnog prima opnames te maken.
Daarna kozen we ervoor om weer richting de landingszijde te gaan en daar de toestellen op te wachten. Na hun eerste sortie keerde alles terug en viel het een tijdlang stil. De stilte begon zelfs een beetje onrustig aan te voelen, maar na ongeveer anderhalf uur kwam het geluid van de Eagles weer op gang. Dat herkenbare startgeluid alleen al is goud waard.
Niet veel later stond er een indrukwekkende missie op het programma. Vanaf onze positie zagen we in de verte vier Aggressor Eagles vertrekken, gevolgd door nog drie en een grijs exemplaar. Vervolgens verschenen ineens vier F-2’s van Tsuiki, daarna opnieuw vier F-15’s en uiteindelijk werd de wave afgesloten door een duo prachtige Eagles. In totaal vertrokken er achttien toestellen binnen enkele minuten — een fenomenale launch.
De laatste Eagles in deze serie waren afkomstig van verschillende squadrons en bases, wat zorgde voor een bijzonder gevarieerde mix.
Na ongeveer een uur kwamen de eerste toestellen alweer terug en daarna volgden de rest in een gestaag tempo. Terwijl de zon verder draaide rond de baan, besloot een deel van de groep opnieuw richting het sportpark te gaan. Daar heb je langs het hek meerdere posities en kun je door je steeds iets te verplaatsen de vliegtuigen vanuit verschillende hoeken vastleggen — ideaal voor variatie in de shots.
De F-35’s waren gedurende de dag relatief rustig, maar later stegen er alsnog drie op, samen met opnieuw meerdere F-15’s. Verschillende toestellen voerden bij de landing een touch & go uit, waardoor ze prachtig voor een besneeuwde bergtop verschenen — een bijzonder mooi contrast.
Ondertussen kwam er ook nog een U-4 op bezoek, vergelijkbaar met de eerdere avond ervoor toen we er al eentje vanaf het hotel hadden gezien. Deze vertrok later weer, en kort daarna kwamen de laatste Eagles en F-35 Lightning II’s binnen.
Daarmee kwam de dag op Komatsu ten einde en begonnen we aan de rit richting Gifu voor de volgende overnachting.
Gifu onder wolken, maar niet zonder highlights
Net als de dinsdag ervoor waren de weersvoorspellingen voor woensdag 15 april 2026 niet bepaald hoopgevend, maar deze keer kwam het ook echt uit. Onder zwaarbewolkte omstandigheden reden we richting Gifu Air Base, thuisbasis van onder andere de testvloot van de Japan Air Self-Defense Force en de Kawasaki-faciliteiten.
We begonnen bij een locatie met enig overzicht over het veld en zagen daar direct drie staarten van nieuwe P-1’s, een grijze C-130 en ook de achterkant van een EC-2. Op ADS-B verscheen een C-2 inbound, dus we verplaatsten ons snel richting de approach.
Daar kwamen we precies op tijd aan. Ook troffen we meerdere Japanse spotters, wat meestal een goed teken is voor activiteit — al bleef het deze keer opvallend rustig.
We reden vervolgens nog naar een andere positie om iets beter zicht te krijgen, al moest dat via een kort stuk door dichtbegroeid bos. Vanaf daar konden we de EC-2 in een betere hoek fotograferen, ondanks dat er nog veel obstructie voor stond. Daarnaast zagen we enkele Chinooks in onderhoud en op de fighter flightline twee F-2’s, twee F-15’s (plus nog één in de hangaar) en een T-4.
Ondertussen startte een Hercules zijn motoren en taxiede kort daarna uit. Ondanks het sombere weer konden we toch nog een paar bruikbare foto’s maken.
Er leek verder weinig activiteit meer te komen, dus besloten we door te rijden naar het nabijgelegen Nagoya-Komaki. Daar aangekomen zagen we twee C-130’s in het circuit en kort daarna ook een KC-767. Een andere Hercules vertrok, terwijl een grijs exemplaar terugkeerde van een missie.
Aan het einde van de dag reden we richting Chubu Airport om de auto in te leveren, want de volgende ochtend zou opnieuw een verplaatsing volgen.
Chitose explodeert van actie
Op donderdag 16 april 2026 werden we wakker onder een strakblauwe hemel — een compleet contrast met de dag ervoor. ANA bracht ons richting New Chitose Airport, waar we snel opnieuw twee huurauto’s regelden.
Bij aankomst bij de baan werden we meteen beloond: een achttal F-15 Eagles kwam binnen, terwijl we ook een HL F-35 van Misawa een overshoot zagen uitvoeren. Daarmee zat de toon voor de dag er direct goed in.
We wisselden daarna van positie om de middagmissies vanaf andere hoeken te kunnen volgen. En vanaf dat moment was het werkelijk geen minuut meer rustig.
Eerst vertrokken drie Eagles, gevolgd door nog eens drie, daarna vier, afgewisseld met T-4’s die continu in beweging waren. Ondertussen kwam ook een presidentiële B777 voorbij, en vloog een UH-60 meerdere circuits. De baan werd tussentijds gedraaid, waarna nog meer Eagles vanaf de andere kant opstegen.
Het patroon herhaalde zich: Eagles die vertrokken, Eagles die terugkwamen, T-4’s tussendoor, en toestellen die overshoots en breaks maakten in perfecte timing. Alles speelde zich af onder stralende zon, en doordat je op meerdere posities rond de baan kon staan, was het een waar fotografisch speelveld.
Kortom: wat een basis!
Tegen het einde van de dag kwam er uiteindelijk een einde aan de constante stroom beweging. We maakten nog een laatste rondje rond het veld om eventuele nieuwe spotlocaties voor de volgende dag te verkennen, waarna we de dag afsloten.
Rustige reset in het noorden van Hokkaido
Wat een contrast was vrijdag 17 april 2026 vergeleken met de dag ervoor. Na de intense actie op Chitose besloten we eerst een kijkje te nemen bij Okadama Airport, een gedeeld civiel en JGSDF-veld.
Om 08:00 waren alle hangars nog potdicht, maar er was wel wat beweging zichtbaar bij de helikopters en de kleinere civiele operators. Rond 09:00 kwam er wat meer leven in de brouwerij toen de army “wakker werd” en twee UH-1J’s naar buiten werden gesleept. Deze vertrokken vervolgens rond 09:30.
Daarna reden we terug naar Chitose, maar bij aankomst bleek al snel dat alle hangars dicht waren — en dat ze de rest van de dag ook niet meer open zouden gaan. Dat was duidelijk een tegenvaller.
Gelukkig had een groot deel van de groep ook interesse in de civiele luchtvaart, waardoor we ons een paar uur hebben vermaakt op het observation deck van de civiele terminal. Daarna maakten we nog een korte stop bij een nabijgelegen natuurgebied om de dag wat rustiger af te sluiten.
Uiteindelijk kwamen we iets eerder dan normaal terug in het hotel, wat gezien het rustige verloop van de dag eigenlijk ook wel welkom was.
Ontdekkingstocht door een ontwakend Hokkaido
Zaterdag 18 april 2026 stond vooraf ingepland als rustdag. Na twee intensieve reisweken door dit prachtige land begon dat ook wel merkbaar te worden, dus een wat rustiger tempo was meer dan welkom.
Dat betekende uiteraard niet dat we de hele dag op bed bleven liggen, maar wel dat we iets later dan normaal op pad gingen. We begonnen de dag bij Tarumae Garo, waarna we een stukje verder het hoogterrein in trokken om in de sneeuw het Shikotsu-Toya National Park van dichtbij te bekijken.
Waar Japan aan het begin van de tour op Okinawa al volledig groen en duidelijk in de lente zat, liet dit deel van Hokkaido een heel ander beeld zien: de winter was hier nog maar net voorbij en je zag overal de eerste tekenen van nieuw leven in de vorm van knoppen aan bomen en struiken.
Een van de deelnemers had onderweg iets gelezen over Noboribetsu Onsen, en een uurtje later stonden we daar. Dat bleek zonder twijfel het hoogtepunt van de dag. Het landschap daar is spectaculair, met indrukwekkende kleuren die onder andere worden veroorzaakt door de mineralen en zwavelverbindingen van de hete bronnen.
In stralend weer hebben we hier een aantal uur rondgelopen en volop genoten van deze unieke omgeving — een perfecte, rustige afwisseling binnen een verder zeer intensieve reis.
Eilandhoppen naar Misawa – van Dash 8 tot P-8
Op zondag 19 april 2026 was het weer tijd om een eiland verder te reizen. Op New Chitose Airport stapten we aan boord van een Dash 8, die ons in korte tijd naar Aomori bracht. Daar stonden bij aankomst alweer twee huurauto’s voor ons klaar, zodat we direct verder konden met het programma.
Op ongeveer een uur rijden lag Misawa Air Base, met daarnaast het bijbehorende luchtvaartmuseum dat gelukkig “open for business” was. Bij aankomst werden we meteen getrakteerd op een C-17 die aan de landing begon. Tijdens ons bezoek aan het museum kwam er bovendien nog een P-8 binnen, wat het geheel direct extra interessant maakte.
Ongeveer een half uur verder lag nog een andere locatie: Hachinohe, waar de Japanse Marine met P-3C’s opereert. Deze toestellen zijn vaak al mooi te fotograferen bij de eerste sortie van de dag, zeker wanneer het late namiddaglicht goed uitkomt.
Via de gate guards van het nabijgelegen Army-kamp reden we vervolgens door naar ons hotel, waar we de komende twee nachten zouden verblijven.
Misawa Marathon – Actie, F-35’s en aardbevingsalarm
Misawa AB stond voor de komende twee dagen op het programma en maandag 20 april 2026 zou direct een bijzonder intensieve dag worden.
Rond 08:00 arriveerden we bij de westelijke landingszijde, waar we al snel hoorden dat meerdere F-35’s klaarstonden om te vertrekken. Kort daarna gingen er acht de lucht in, die ongeveer een uur later weer terugkeerden en daarbij verschillende approaches oefenden, soms solo en vaak in paren.
Rond 11:00 volgden twee Amerikaanse F-35’s, en om 12:00 uur opnieuw een grote wave: acht Japanse toestellen gingen de lucht in, samen met vier US F-16’s. Ondertussen kregen we ook nog bezoek van T-4’s, een lokale Chinook, een E-2 en een USMC KC-130 — het hield maar niet op.
Maar daar stopte het niet. Later op de dag volgde nog een tweede grote missie, dit keer met grotendeels andere Japanse staartnummers. Opnieuw een indrukwekkende mix en opnieuw veel activiteit.
Tegen 16:00 leek alles geland en besloten we richting Hachinohe te rijden om nog even over het hek te kijken. Vlak voor aankomst kregen onze telefoons echter een harde waarschuwing: een aardbeving was gaande. Kort daarna begon de auto daadwerkelijk te schudden en zagen we verkeersborden heen en weer bewegen. De lokale bevolking reed gewoon door, dus besloten wij dat ook te doen.
Bij Hachinohe aangekomen bespraken we kort de situatie, maar vrijwel direct daarna volgde een nieuwe waarschuwing: een tsunami-alert met het advies om hoger gelegen gebied op te zoeken. De eerder rustige wegen begonnen inmiddels drukker te worden. Bij het vliegveld zagen we nog een Huey en een P-3 opstarten, die kort daarna vertrokken.
Wij zochten vervolgens een veilige hogere locatie op en wachtten daar rustig af, terwijl we de nieuwsberichten volgden. Het nieuws over de zware aardbeving (magnitude 7.5) had inmiddels ook de rest van de wereld bereikt, en alle deelnemers namen contact op met het thuisfront om te laten weten dat iedereen in orde was.
Na verloop van tijd leek het ergste achter de rug, maar omdat meerdere hoofdwegen waren afgesloten, besloten we terug te rijden richting Misawa. Daar zochten we een restaurant dat tot laat open was en wachtten we de situatie rustig af.
In het hotel sprak de receptie nauwelijks Engels, maar de eigenaar van het restaurant belde zelfs even om te checken hoe de situatie was — alles bleek gelukkig in orde. Daarna reden we terug naar het hotel, waar we eindelijk onze kamers konden opzoeken.
Net toen we op de kamer waren, voelden we nog een stevige naschok. Daarna was het tijd om eindelijk wat rust te pakken na een zeer lange en bewogen dag.
Het herstel van Misawa – en een onverwachte ontsnappingsvlucht
Het was alweer dinsdag 21 april 2026 en het regende toen we rond 07:30 opnieuw bij Hachinohe aankwamen om de ochtend P-3 te zien vertrekken.
Maar daarna klaarde het snel op en gingen we door naar de terminalzijde van Misawa. De wind zou die dag uit het westen komen, wat betekende dat de take-offs mooi zichtbaar zouden zijn vanaf de terminal. Het vliegpatroon leek grotendeels op dat van de vorige dag, al lagen de aantallen wat lager.
Ons oorspronkelijke plan was om die avond van Misawa naar Tokyo Haneda te vliegen, als laatste stap richting de terugreis naar huis de volgende dag. Die ochtend was er echter een ATC-storing op Haneda geweest, wat direct impact had op alle JAL-operaties. Alsof dat nog niet genoeg was, stond er ook een stevige wind die de operaties verder bemoeilijkte.
Voor de zekerheid werd er, met ondersteuning van 4A HQ, alvast naar alternatieven gekeken en werd een plan B klaargezet. Toen later duidelijk werd dat ook onze geplande vlucht geen doorgang zou vinden, werd er op de kleine luchthaven van Misawa direct contact gelegd met JAL.
Tot onze verrassing bleek er tóch nog plaats te zijn voor de hele groep op een vlucht die nergens in de systemen zichtbaar was. Het ging om de vertraagde middagdienst, die overal als geannuleerd stond vermeld. Dat bleek een onverwachte meevaller, zeker omdat we inmiddels hadden gehoord dat vluchten naar Amsterdam in de komende dagen volledig volgeboekt waren.
De vlucht zelf verliep soepel in een Embraer 190, die ons richting Haneda bracht. Daar overnachtten we nog een laatste keer in de buurt van de luchthaven, klaar voor de reis naar huis de volgende dag.
Terug naar huis – Missie geslaagd
Op woensdag 22 april 2026 waren we gelukkig ruim op tijd op het vliegveld, want het was uitzonderlijk druk. Het duurde bijna twee uur voordat alle formaliteiten waren afgerond, maar daarna konden we eindelijk door naar de gate.
Daar stond een fraaie JAL A350 voor ons klaar voor de lange terugvlucht van bijna 14 uur. Tijdens de vlucht was het bij vlagen wat onrustig en “bumpy”, maar over het algemeen verliep alles voorspoedig.
Uiteindelijk landden we allemaal veilig weer thuis, met de voldoening van een intensieve maar zeer geslaagde reis achter ons. Het doel — “fighters kijken en fotograferen” — was zonder twijfel ruimschoots behaald. Wij komen snel weer terug!
