Verenigd Koninkrijk 2026
Twijfel, verschuivingen en toch groen licht
De tour naar Cobra Warrior 26/1 hadden we al langere tijd in de planning, maar toen het deelnemersveld bekend werd, ontbrak daar de gebruikelijke ‘vette’ deelnemer die normaal wel aan de oefening meedoet. Kort daarna begonnen ook de Amerikaanse verplaatsingen van hun vliegtuigen naar het Midden Oosten in verband met de situatie in Iran en bleef er feitelijk (te) weinig over om een mooie tour te organiseren. 4Aviation wil echter altijd een goed product afleveren en de groep deelnemers werd op de hoogte gesteld van de situatie en dat we even af zouden wachten hoe de uitvoering zou zijn. De aankomst van verschillende B-1B’s en B-52H’s op RAF Fairford maakte het allemaal een stuk interessanter en ook de aanwezigheid van FF F-22A’s op RAF Lakenheath, die bovendien vrijwel elke dag een missie vlogen, en andere verschillende interessante bezoekers op beide USAFE velden in de VK, maakte het allemaal weer interessanter en gezamenlijk werd een programma opgesteld en kort daarna gingen we op pad.
Blijf geïnformeerd
De kans bestaat dat we voor een vergelijkbare reis terugkeren naar het Verenigd Koninkrijk. Wil je op de hoogte worden gehouden als we hierover meer informatie hebben, klik dan op het icoontje om ons een bericht te sturen.
Van Nederland naar de eerste bommenwerpers
In de vroege ochtend van zondag 22 maart 2026 zette een minibus koers vanaf oostelijk Nederland om in Arnhem de eerste deelnemer van deze tour thuis op te pikken, de volgende halte was het NS station Prinsenbeek en bij de P&R in St Job in het Goor werden de laatste twee deelnemers opgepikt waarna koers werd gezet naar de ferryhaven van Calais.
Daar moesten we even wachten voordat we op de grote P&O ferry richting Dover stoomden. In de UK aangekomen wisselde we van rijbaan en zetten direct koers naar de westkant van het Verenigd Koninkrijk waar we nog ruim met daglicht bij RAF Fairford aankwamen en de vele B-1’s (twaalf stuks) van dichtbij konden bekijken.
Uit een RS C-130J werden pallets met GBU’s uitgeladen die direct naar een B-1B werden gereden. Toen het al bijna donker was reden we nog even naar de oostkant van het veld waar de B-52H’s zichtbaar waren, die stonden iets verder weg en waren lastiger te fotograferen. Het was een bewolkte middag en net voor zonsondergang verscheen die grote oranje bol laag aan de horizon wat een mooie achtergrond voor een Stratofortress vormde.
We hadden in de dagen voorafgaand ook mooie nachtopnamen gezien en dat wilden we ook wel en totdat het echt donker was gingen we eerst bij een lokale pub een lekker hapje eten met een heerlijk drankje erbij, dat hadden we alvast verdiend na deze lange dag, maar die was nog niet voorbij. Na de maaltijd gingen we weer richting de B-1B’s en eentje stond er mooi bij om vast te leggen, blijft wel lastig in het donker op een trapje over het hoge hek, maar we zijn niet ontevreden.
Daarna nog twintig minuutjes in de auto naar ons hotel in Swindon en na een biertje voor de reisleider zat de dag erop.
Lancers, Buffs en een U-2 als bonus
Op maandag 23 maart 2026 kozen we ervoor om niet relaxt in het hotel te ontbijten, maar onderweg fatsoenlijke broodjes te halen voor het ontbijt, en ook de rest van de dag. Hierdoor waren we vroeg bij het veld en dat betaalde zich uit, want vrij snel kwam er een C-17 van North Carolina op bezoek en hoorden we de motoren van verschillende B-1B’s draaien.
Nadat we er maar liefst drie hadden zien, en ook zeker horen, vertrekken liepen we een rondje om het hek en konden zo bijna alle aanwezige Lancers op de gevoelige plaat vastleggen, met een heerlijk zonnetje. Tijdens de wandeling steeg een U-2R op die verschillende circuitjes ging doen en zagen we ook twee B-52H’s zich klaarmaken voor een vlucht. Ondertussen vertrok ook de C-17 weer en waren wij alweer op een mooi plekje om de take-off van die twee machtige bommenwerpers te aanschouwen.
Het werd rustig op de basis, voor ons een teken om te vertrekken, de bommenwerpers zouden we de eerste 15-20 uur niet terug zien. Maar niet getreurd, want op een half uurtje rijden ligt de basis RAF Brize Norton en daar zagen we een C-17 circuitjes draaien en drie verdere stonden heel mooi geparkeerd aan de zuidkant van het veld, een plek waar ze normaal niet staan. Daar stond ook een A400M er heel mooi bij en zagen een ander exemplaar nog take-off gaan.
Allemaal een lekkere bonus voordat het licht uitging.
Het was nu nog twee uurtjes rijden naar ons hotel in Telford, op een paar minuten rijden daarvan genoten we weer een heerlijke maaltijd en bespraken de mooie dingen van deze dag.
Helikopters, wind en musea als alternatief
Het is ondertussen dinsdag 24 maart 2026 als we onze ontbijtpakketjes oppikken bij de receptie, maar we stoppen ook nog even voor een beetje meer catering voor de dag. We hoeven vandaag niet zo heel vroeg op, want het is maar een half uurtje rijden naar het eerste doel van de dag, RAF Shawbury.
Het is licht bewolkt deze ochtend en kiezen een plek aan de westkant van het veld waar we een goed overzicht hebben over de verschillende platformen. Dat is in principe een plek met tegenlicht, maar door de lichte bewolking en het harde geel/zwarte kleurenschema van de helikopters zien je daar niets van terug op de foto’s. Daar zien we al een dik dozijn Juno helikopters buiten staan en niet veel later gaan ze achter elkaar bijna allemaal op pad voor een trainingsvlucht. Als de laatste is vertrokken komt de eerste alweer bijna binnen.
Op de planning staat nu een ritje van dik twee uur naar een ander trainingsveld, RAF Valley, maar op ADS-B zijn de vliegbewegingen daar gestopt en zien op de weerapps dat een wolkendek op 300 voet daar zeer waarschijnlijk debet aan is. Ook is de wind op Shawbury ondertussen flink toegenomen en gaat een geprogrammeerde sling oefening ook niet door.
We herzien onze plannen en dankzij de brede interesse en flexibiliteit van de groep en 4Aviation kiezen we voor het RAF Midlands museum op RAF Cosford dat op een half uurtje rijden ligt. De afgelopen jaren heeft de RAF haar collectie gestroomlijnd en zijn er wisselingen geweest tussen hier en het museum in Hendon. Op beide plekken vindt je unieke machines met een geweldige historie. Jammer, voor ons, was wel dat ze een grote hangaar aan het renoveren zijn en de toestellen daaruit deels in de andere hallen gepropt hebben waardoor fotograferen praktisch onmogelijk is. En het voelt als een grote schande dat ze de Nederlandse SP-2H Neptune aan het ontmantelen zijn en over korte tijd niet meer te zien zal zijn.
We hadden hier twee uur ingepland en reden daarna nog een klein uurtje naar een ander vraag museum, het Midland Air Museum op het vliegveld van Coventry. We twijfelde bij de ingang nog even of we niet eerst naar de grote antiekmarkt zouden gaan, die daar ook bezig was, maar kozen toch voor de vliegtuigen. Dit is ook een fraai museum met een hele brede collectie en vliegtuigen van verschillende landen, deels ook in foute kleuren gespoten. Het was ondertussen licht gaan regenen en dat is dan een mooi tijdstip om de collectie binnen, of de cockpit van de Vulcan te bekijken. Ook dit was zeer de moeite waard.
Bij vertrek reden we nog een rondje om het veld en zagen daar een Nimrod in hele goede staat, dus voor deze mooie maritieme kist ook nog even een plekje gevonden voor een foto, en daarna was het nog ongeveer 1,5uur rijden naar ons hotel voor de komende twee nachten in Lincoln. Daar waren we al vaker geweest en vonden blindelings onze weg in het hotel en ook naar ons favoriete Indische restaurant in de hoofdstraat op een paar minuten lopen van het hotel.
Cobra Warrior stilgelegd, Coningsby levert wél actie
Woensdag 25 maart 2026 zouden we voor het eerst deze tour het veld bezoeken waarvoor we deze reis hebben georganiseerd, RAF Waddington voor de oefening Cobra Warrior 26/1. Er waren dit jaar meer restricties dan in voorgaande edities qua parkeren en plekken waar je mocht staan, maar we waren vroeg in de WAVE en hadden een mooie plek voor onze minibus bemachtigd.
Er was al snel rumoer en twee Lakenheath F-35A’s kwamen op bezoek voor een low approach en niet veel later ook een KC-135R van zusterveld RAF Mildenhall, maar daarna bleef het stil, veel te stil. We hadden zicht op de Poolse F-16;s en die zaten in de covers, er stonden geen Beeches buiten en ook geen MQ-9’s, het waaide wel stevig en dat bleek achteraf de reden dat het feest voor vandaag geannuleerd was.
We hadden nog een beetje hoop op bezoekers toen we een aantal Army Apaches zagen afzakken van het noorden, die zouden misschien wel een kunnen komen bijtanken, maar helaas, deze kozen voor RAF Coningsby. Deze laatste basis is niet zover weg en we besloten daar te gaan kijken, het was per slot van rekening maar een half uurtje rijden. Daar aangekomen stond zes stuks mooi in het zonnetje op de korte taxibaan bij het platform.
De parkeerplaats bij de spottersplek was afgeladen vol, maar gelukkig kwam er een plekje vrij en konden we daar de bus in manoeuvreren. Daarna startte ook meteen de eerste twee Apaches op en vertrokken ze in paren eerst een stukje in noordelijke richting over de baan en toen 180° draaiden om vlak over onze hoofden te vertrekken, een heel gaaf gezicht. Daarna starten de Typhoons op en zagen we er een tiental vertrekken die we op verschillende plekken hebben gefotografeerd bij vertrek en aankomst.
Als afsluiter bezochten we een Lightning en Wessex in Tattershall Thorpe voordat we weer in ons hotel neerstreken, gevolgd door een heerlijke pizza in town.
De keuze voor Lakenheath pakt groots uit
Donderdag 26 maart 2026 was een ochtend van beslissingen, wat gaan we vandaag doen. Omdat we gisteren natuurlijk niets hadden meegekregen van Cobra Warrior lijkt het voor de hand te liggen dat we vandaag naar RAF Waddington zouden gaan, echter we hadden een aantal geruchten over activiteiten op RAF Lakenheath gehoord. Het veld zou vrijdag niet vliegen en op donderdag zouden er vier USMC F-35C’s vertrekken en er was een hele grote kans op vliegende F-22A’s met FF staartcode.
De groep koos er unaniem voor om meteen naar het zuiden af te reizen, we zwaaiden nog een keer naar RAF Waddington en besloten eerst bij RAF Mildenhall te kijken waar we nog twee MC-130J’s met de laatste modificaties zagen vertrekken.
Daarna het korte stukje naar RAF Lakenheath waar meteen een aantal lokale F-15E’s zagen vertrekken gevolgd door de vier F-35C’s, er kwamen drie lokale F-35A’s terug, dus er was meer dan genoeg ze zien, doen en horen. Ondanks dat drie van de vier squadrons in het Midden Oosten zijn werd er toch nog redelijk gevlogen, natuurlijk niet in de aantallen die ze normaal vliegen, maar je hoeft je zeker niet te vervelen.
Vroeg in de middag vertrokken vier F-22A’s en toen die weer terug waren zetten we koers naar RAF Mildenhall waar we de tankers terug zagen komen die de bommenwerpers hadden bijgetankt en nog een paar andere exemplaren, een C-17 en ook nog een KC-46.
Met een rondje om het veld legden we nog verschillende andere tankers vast op de gevoelige plaat en zagen we ook een rijtje van vijf ongemarkeerde bezoekende MC-130J op het 67th SOS platform.
Daarna zat de dag er nog niet op want we keerden nog een keer terug naar de noorderburen, want de zon was nu om de baan gedraaid en konden we twee van de drie AC-130J’s vastleggen en kregen we ook goed zicht op de lijn met twaalf F-22’s.
Dat was natuurlijk een geweldige dag en iedereen was helemaal happy. Hoe beter dit af te sluiten dan bij onze favoriete pub in Mildenhall die recentelijk helemaal fris was opgeknapt.
Musea, meevallers en een nieuw plan
Zoals gemeld zou er op vrijdag 27 maart 2026 geen ‘normale’ activiteit zijn op de Amerikaanse velden, wel gingen de activiteiten rondom Iran door. We begonnen toch even op RAF Mildenhall waar we de laatste CV-22B nog zagen vertrekken op weg naar het Midden Oosten. Er waren die avond en nacht flink wat tankers bijgekomen en daarom nog maar weer een rondje gemaakt voor wat andere en extra foto’s.
Het Newark Air Museum stond hoog op het verlanglijstje bij iedereen, dus daar ging de reis deze morgen naartoe. Gisteren waren we langs Fleet Hargate gereden waar een Hawker Hunter aan de kant van de weg stond en nu hadden we tijd daar te stoppen en van dichtbij te bekijken. Een uurtje later stonden we bij het geweldige Newark Air Museum waar je zowel buiten als binnen veel heel mooi kunt fotograferen. Veel toestellen zijn in geweldige staat voorzien van duidelijke en interessante informatie terwijl aan een aantal andere nog gewerkt wordt.
Als tweede museum deze dag bezochten we het niet vaak genoemde De Havilland Aircraft Museum in London Colney. Niet zo heel veel toestellen, maar een trio unieke Mosquito’s in perfecte staat met nog een aantal andere DeHavilland producten en een variatie aan neuzen en toestellen die nog flink wat liefde nodig hebben om mooi tentoongesteld te worden.
Om vijf uur sloot het museum en zetten we koers naar het laatste hotel van deze tour in Maidstone om de volgende ochtend de ferry naar huis te pakken, tenminste dat was de originele planning.
Onderweg naar het hotel druppelde informatie binnen over de dag van morgen. Om 08:00 zouden de resterende zes USMC F-35C’s vertrekken vanaf RAF Lakenheath, verder zouden van hetzelfde veld om 11:00 de twaalf Raptors vertrekken en om 18:00 zouden verschillende A-10’s binnenkomen.
Tsja en wat doe je dan met deze info? Juist, delen met de reizigers en samen een plan maken. Aangekomen in het hotel maakte de reisleider een reisplan met alle opties, die werd in de appgroep gedeeld en toen we samenkwamen om te gaan eten werd dit besproken. Iedereen had veel zin in de F-35’s en Raptors, maar voor de A-10’s minder en dat was ook begrijpelijk want van alle recente deployments was er nog geen een op het afgesproken tijdstip aangekomen en rond 18:00 uur was er ook nog maar weinig licht op de toestellen. Het plan was gesmeed en beklonken bij het Thaise restaurant om de hoek van het hotel.
Vroeg op pad voor een laatste kans
Een consequentie van het plan was dat we op deze zaterdag 28 maart 2026 vroeg, heel vroeg, moesten vertrekken. Met een reistijd van twee uur naar de basis en een beetje reserve, vertrokken we om 05:00 uur weer naar het noorden, bij ‘onze’ Greggs in Barton Mills werden een paar heerlijke broodjes gehaald en iets over 07:00 melden we ons op deze zaterdag in de bosrand bij Lakenheath, en ik kan je zeggen, we waren zeker niet de eerste!
Het werd 08:00 en ook 09:00 met geen nieuws, maar toen werden de scanners wakker, zagen we tankers op Mildenhall op ADS-B verschijnen en net na 10:00 vertrokken vier stuks, van het laatste paar was er eentje kapot gegaan en die bleven nog even achter. Deze vier werden niet op de normale plek afgecheckt, maar bleven daar wel even staan met de neus naar het publiek, waardoor we ook veel minder heathaze hadden dan de andere vier op donderdag.
Rondom de F-22’s bleef het ook stil en daarom besloten we te vertrekken, maar niet voordat we nog even weer bij RAF Mildenhall gingen kijken wat daar allemaal veranderd was de afgelopen dag en nacht.
Daarna koers naar Calais, waar we de ferry van iets over 15:00 hadden, zo’n vier uur later als origineel gepland. In omgekeerde volgorde werden mensen afgezet in St Job in het Goor, Prinsenbeek, Arnhem en de laatste deelnemer werd nog even naar Düsseldorf gebracht, daar hadden we ook de bus gehuurd voor deze reis.
De reisleider was, net als de laatste deelnemer rond 01:00 thuis op zondagmorgen na weer een succesvolle reis. We hadden helaas geen Cobra Warrior 26/1 activiteiten gezien, en het weer was niet altijd optimaal, maar daarvoor in de plaats hadden we een mooi alternatief programma waarvan de deelnummers unaniem vertelden dat het beter was dan het origineel, en daar doen we het voor.
In september is de tweede editie van Cobra Warrior gepland en zoals het er nu naar uitziet blijft ie gewoon op het programma!
